Cenabı hak insanın gözünün önünde her mevsimde haşrin yüz binler numunelerini prova ettiği halde ,yüz binler semavi fermanlar, peygamberler ve veliler saadeti ebediyeyi ,cenneti ,sonsuz lezzetleri müjde ve haber verdikleri halde, zalim ve gafil insan bu koca delilleri, vaatleri ,nimetleri ve müjdeleri bir harama ,günaha, zevke ve anlık lezzette feda ederek nefsine zulmedebiliyor..Allahın ona vaat ettiği sonsuz nimetler bırakıp nefsinin çocukça fani ve zail arzu ve isteklerine müşteri olabiliyor..Halbu ki, küçük bir çocuğu yalancı emzikle oyalamakla, nefsi dünyan

Rabbimiz Teâla, Adem (A.S)'a insanoğlunun yeryüzünde kullanacağı bütün lisanları öğretmiştir. Şeftaliye kokuyu, koyuna sütü, arıya bal vermesini öğreten Allahu Teâla'nın, bir nebisine bütün lisanları bildirmesi, yeryüzünde bulunan ilimleri öğretmesi, Allah'ın azametine göre bir sineğin gözü, bir devenin tırnağı gibi küçük bir mesele ama insanoğluna göre büyük meseledir.

Nefsin ayıpları:4(devam)

İbadetlerden haz almamak
4

Esselamü aleyküm:

Yaptığı ibadetlerden haz ve tat almamak,nefsin bir diğer ayıbıdır.bunun nedeni,kişinin,yaptığı ibadete riya karıştırması ve bu yüzden ibadeti tam bir bağlılık duygusu içinde yerine getirememesidir veya sünnetlerden birini terk etmesidir..

Bu ayıptan arınmanın yolu:

Nefsin ayıpları:3(devam)

İbadetleri yerine getirimde tembellik
3

Esselamü aleyküm:

Nefsin ayıpları:(devam)

İNSANLARDAN YARDIM BEKLEMEK
2

Nefsin bir diğer ayıbı ,gerçekte fayda ve zarar verme gücüne sahip olmayan insanoğlundan kendisine dokunan zararı gidermesini veya fayda vermesini beklemek;ALLAH,rızkına kefil olduğu halde rızık kaygısı çekmektir.

Bu ayıptan arınmanı yolu:

ALLAH’ın Kur’an-ı kerim’de haber verdiği ;gerçeklere doğru bir inançla iman etmektir.ALLAH Teala şöyle buyurmaktadır:

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Esselamü aleyküm:

Emr Alemi‘nden rabbanî bir lâtife olan insanî nefs , sıfatlarına göre farklı isimler alır. Hayvanî nefsin tesirinden uzaklaştıkça sıfatı değişir, mertebesi de yükselir. Nihayet tamamen billurlaşıp Rabbi‘ne vasıl olur.

İnsan, aşağıda ismi geçen mertebelerden sadece birinde olabilir. Üst mertebelere yükselebildiği gibi, geri de düşebilir. Bu mertebe ve isimleri sırasıyla görelim:

“Ben Cüleybib’imi kaybettim!”

Mecmau'l-Enhür sahibi Muhammed b. Süleyman, “Damat Efendi” lakabıyla meşhur olmuştur. Çünkü, bu iffet âbidesi, talebelik döneminde bir gece yarısı, mum ışığı altında ders çalışmaktadır. İlmî mütâlaalara daldığı bir esnada kapısı çalınır. O vakitte birinin gelmesinin hasıl ettiği hayret ve misafirin kimliği hakkındaki merakla hemen kapıyı açar. Karşısında genç ve güzel bir kızcağız durmaktadır. Misafir, yolunu kaybettiğini ve etrafta başka bir ışık göremediği için onun kapısını çalmaya mecbur kaldığını söyler.

allahın adı 114 surede geçen rahman sıfatıyla sözler kuluna ulaşması dileği ile dünyanın verdiği eğitim çerçevesinde insanlığın ulaştığı makamın serbesliği nezlinde nefis duygusunun ulaştırdığı netiçe zaten her an kaydedilmekte yuce allaha eksiksiz ve eşsiz sunulmakta insana düşen itaatin makbulu olan kulluğun ıfası olan ibadetin aksatılmadan kıramen ketibeyn'e ikram ve ikrar etmekte olması zaten bunun hak olduğu ödül ve cezanın mahluk olduğudur herkesin verdiği ödev aynı ama hesap ve makam mekan farklı donüş ançkak onadır

Rabbimiz, Dünyamızı yarattığında her şey tertemiz idi. Hava, su, dağ, deniz, en önemlisi Hz. Adem ile Hz. Havva’nın gönülleri tertemiz idi. Ellerinde ve gönüllerinde bir suhuf/ kitap var.

Havasız ve kitapsız yaşanamayacağını biliyorlardı. Derken çocukları olur ve Kabille beraber kitaba uymama hareketi başlar ve toprağa ilk kan akar.

Nefis, haram-helal demeden ne bulursa yeme, içme, giyme, kullanma tarafında görüş ileri sürerken, gönül, beden ülkesine girecek her şeyin, göz, kulak, dil, boğaz gümrüğünden geçerken, beden ülkesini yaratan Rabbin koyduğu kurallara uymasını istemektedir.

Bugün aileyi, dolayısıyla toplumu yıkan etkenlerin başında gayrı meşru ilişki gelmektedir. Bunu önlemenin yolu da şuurlu bir dini inançtır. İnanan, Allahtan korkan ve kuldan utanan böyle işlerden uzak durur. Bunun için fuhuşu yaymak istiyenler “utanma duygusu”nu yok ediyorlar. Utanma, haya, sadece insana mahsus olan utanma duygusudur. Allahü teâlânın razı olmadığı çirkin şeyleri yapmaktan sakınma, başkalarının kötülemelerinden korkma, kötü iş yapınca utanma; utanmak, sıkılmak gibi manalara da gelmektedir haya.

Nefis, insanın aşılanmamış şekli. Bu bakımdan her insan nefs-i emmare ile yani kötülüğü emreden bir yapı ile dünyaya gelir, meyve vermez, bir şeyler verirse onlar da zehir, diken, püskül vesairedir.
Eğer din gönderilmeseydi insandan daha korkunç canavar olamazdı, zaten dinden uzaklaşanlar da felaketimiz olmuştur, mahkeme dosyaları buna şahit!

İnsan din ile aşılanırsa, meyve vermeyen dallar kesilecek, ibadet filizi yuvasına yerleştirilecek. Aşı tutarsa insan nefs-i levvameye geçer, işlediği günahlar sebebiyle kendini kınamaya başlar.

_ Neden öyle söyledim?

_ Neden bu hareketi yaptım?

_ Neden dinimi bilmiyorum?

DÖRDÜNCÜ VECİH

Hayat-ı şahsiye nazarında dahi zulümdür. Şu Dördüncü Veçhin esası olarak birkaç düsturu dinle:

BİRİNCİSİ: Sen mesleğini ve efkârını hak bildiğin vakit, "Mesleğim haktır veya daha güzeldir" demeye hakkın var. Fakat "Yalnız hak benim mesleğimdir" demeye hakkın yoktur.

"Rıza gözü, ayıplara karşı kördür. Kem göz ise kusurları araştırır." (Ali Mâverdî, Edebü'd-Dünyâ ve'd-Dîn, s.10; Dîvânü'ş-Şâfiî, s.91.) sırrınca, insafsız nazarın ve düşkün fikrin hakem olamaz, başkasının mesleğini butlan ile mahkûm edemez.