sir saklamak

[ömerfaruk.]

Ev­vel za­man için­de, bir odun­cu ya­şar­mış,
 

Bal­ta­sı omu­zun­da, bir­gün or­ma­na var­mış.
 

Ağaç­la­rın di­bin­de, bir ku­ru ka­fa gör­müş,
 

Mu­zip­lik ol­sun di­ye, ka­fa­ya se­lâm ver­miş.
 

O ka­fa se­lâm alıp, der; “Ve aley­küm­se­lâm”
 

Bu ce­vap üze­ri­ne, şa­şı­rıp kal­mış adam.
 

“Yan­lış mı duy­dum acep, ko­nuş­tu ku­ru ka­fa,”
 

Ku­ru ­ka­fa gü­le­rek, he­men baş­la­mış lâ­fa;
 

“Me­rak et­mi­yor mu­sun, ni­çin böy­le ol­dum ben?
 

Doğ­ru-yan­lış de­me­den, söz söy­le­yen di­lim­den...
 

Sır sak­la­mak bil­me­yen, her şe­yi söy­le­yen dil,
 

Mu­hak­kak be­nim gi­bi, olur bu­nu iyi bil!.”
 

Bu­nu du­yan odun­cu, odun­lar­dan vaz­geç­miş,
 

Ka­sa­ba­ya dö­ne­rek, her­ke­se ilan et­miş:
 

“İs­ke­let­le ko­nuş­tum! Var mı be­nim gi­bi­si?”
 

Hü­küm­da­ra du­yur­muş, ace­le­ci bi­ri­si...
 

Hü­küm­dar emir ver­miş, iki ta­ne as­ke­re;
 

“Gi­din ku­ru ka­fa­nın, bu­lun­du­ğu o ye­re!
 

Ko­nu­şur ise eğer, alın ba­na ge­ti­rin,
 

Ya­lan­sa odun­cu­nun, işi­ni siz bi­ti­rin!”
 

Odun­cu­yu ala­rak, tek­rar ge­ri gi­der­ler,
 

“İş­te ka­fa bu­ra­da, ko­nuş gö­re­lim!” der­ler.
 

Adam ken­din­den emin, gü­le­rek se­lâm ver­miş,
 

Fa­kat ku­ru ka­fa­dan, hiç­bir ce­vap gel­me­miş.
 

“Aman ha ku­ru ka­fa! Unut­tun mu sen be­ni?
 

Ha­ni de­min ko­nuş­tuk, duy­muş­tum ben se­si­ni.
 

Esse­lâ­mü aley­küm! Bir ce­vap ver ne olur?”
 

As­ker; “Çok saç­ma!” de­yip, ka­fa­sı­nı uçu­rur.
 

Odun­cu­nun ka­fa­sı, yu­var­la­na­rak ge­lir,
 

“Ve aley­küm se­lâm!” di­ye bir ses yük­se­lir.
 

“Ey odun­cu! Ben sa­na, de­me­dim mi o di­lin,
 

Söy­ler ise her­şe­yi, be­n gi­bi olur hâ­lin!..”

[ннмєя¢αη]

Allah Razı Olsun ...
Gerçekten Çok güzel İbret Alınması gereken bir hikaye

[~LaleGül~]

çok güzeldi